“Babam covid kurbanı değil”

“babamı kaybettik kapalı kaldığım yerden arayan, kapıya gelen, mesaj atan aile ve arkadaşlarıma bakıyorum da… neredeyse yarısından çoğu ya annesini, ya babasını, ya çocuğunu, ya kardeşini vakitsiz kaybetmiş beni teselli etmeye çalışıyorlar… bazıları çocuk yaşta kaybetmiş annesini, babasını… biz şanslıydık, babamızı, çocuklarımız dedelerini, dolu dolu yaşadık… hep birlikteydik… 2 sene önce kalbi durup yeniden çalıştırıldığında bunun provasını yapmıştık… her günü bir armağan gibi gördük ondan sonra… her anın tadını çıkardık, hakkını verdik… sarıp sarmaladık birbirimizi… ölümü de doğum kadar açıkyüreklilikle kabul etmemiz gerektiğini bilecek bir yerdeyim hayatımda… ama kimse bana babamın covid’den öldüğünü söylemesin… babam covid kurbanı değil… babamın kalbi durdu… kalbi durdu çünkü hastaneye girdiği günden itibaren, on gündür alması gereken haplar ona verilmedi… kalbi durdu çünkü her gün kalbi için içmesi gereken haplar kendi içsin diye odasına bırakılıp ihmal edildi… kontrol edilmedi, içip içmediği, ne içtiği, ne kadar içtiğine bakılmadı… ta ki haftasonu biz ortalığı ayağa kaldırana kadar… “kktc hepimizin çaresizliği…” dedi bu ihmalkarlığı anlattığım bir arkadaşım… gerçekten öyle… babamı kaybettik, ama covid’e değil… “